maandag 29 december 2014

Peegie: een verre neef van onze Pee?



“Het was den derden September 1911 dat het Mevrouw Tanite behaagde ter wereld te brengen in al zijn glorie : zonder haar, zonder tanden, zonder fatsoen en al lelijk doen ‘Peegie van den Nieuwmarkt’, rasechte en waardige afstammeling van Cyper, stamvader dezer vroede gemeente, stevig geworteld als een oase van strijd en lust in den anderzijds zo soberen en deftigen Roeselaarsen bodem.”

Zo begint Willem Denys zijn verhaal over “Peegie”, letterlijk “de kleine Pee”. Peegie, in werkelijkheid een man met dwerggroei die ooit in Roeselare woonde, wordt in de verhalen van Denys een jonge man die op de Nieuwmarkt leeft en er de leurdersstiel leert van de andere “Nieuwmarktnaren”.Het personage Peegie charmeerde de lezers en met zijn volkshumor en verkopersgeest werd hij al vlug het symbool voor de Roeselaarse volksaard en kreeg zowaar een bronzen beeld op de Roeselaarse Botermarkt. Onder de naam 'De Maten van Peegie' werd zelfs een genootschap opgericht, die tot vandaag het verdedigen van de Roeselaarse volksaard en het promoten van de stad nastreeft.

De gelijkenissen met onze Pee zijn treffend: niet alleen draagt zijn Roeselaarse evenbeeld dezelfde naam en een soortgelijke klak, hij beoefent ook hetzelfde beroep (al leurt hij dan niet met vis, maar met schoensmeer) en haalt dezelfde schalkse streken uit. En zoals Ben Putteman een boek schreef over Pee, zo maakte Willem Putman een toneelstuk over Peegie…

Is het toeval, of was Willem Denys, een late tijdsgenoot van Pee Klak, in werkelijkheid geïnspireerd door de Moorselse Pee, die misschien op een van zijn tochten naar Frankrijk langs Roeselare kwam en daar indruk maakte op de toen kleine Willem?? Het is wellicht vergezocht, maar geheel ondenkbaar is het niet…

Wat er ook van zij: misschien moet het Aalsterse stadsbestuur wel eens overwegen om ook onze Pee te vereeuwigen in een standbeeld…

zondag 14 december 2014

Een vreemde ontmoeting... vervolg

Ken je dat frustrerende gevoel dat iets "op het puntje van je tong" ligt, maar je het niet uitgesproken krijgt? Of dat je klaar en duidelijk het beeld van een bekende acteur voor ogen hebt en maar niet op zijn naam kunt komen, hoezeer je ook je hersens pijnigt? Een dergelijk gevoel knaagde de voorbije weken aan me: ik wist zeker dat ik de vreemde man die ik op het dorpsplein ontmoette, al eerder had gezien, maar kon me niet herinneren waar en wanneer. Tot vandaag...
We profiteerden van de zonnige vrije dag om een eindje te gaan fietsen. Toen we op de Moorselbaan kwamen, overviel het me als een donderslag bij heldere hemel! Net daar, op die plek, ongeveer anderhalf jaar geleden, zag ik de man voor het eerst.
Of neen, niet echt voor het eerst: ik had hem toen een uur of twee eerder al gezien, helemaal aan de andere kant van de stad. Zelf was ik met de auto onderweg, een drukke agenda afwerkend met allerlei boodschappen.  De man liep - of beter: strompelde - op de Brusselbaan, ergens ter hoogte van het Domein Verbrugghen. Hij had blijkbaar een of ander letsel aan zijn rechtervoet, want hij mankte erg en de voet in kwestie was volledig omzwachteld. Hij steunde op zijn oude, roestige fiets, waarmee hij zijn hele hebben en houden leek te vervoeren: op zijn bagagedrager waren allerlei zakken en koffers hoog opgestapeld en ook aan het stuur was een en ander bevestigd. Maar het meest opvallende was nog, dat hij drie honden bij zich had. Hun leibanden hingen aan het stuur van de fiets en ze liepen gehoorzaam, de kop naar beneden, met hun baasje mee.
De man was me toen al opgevallen, maar ik had er niet echt veel aandacht aan besteed. Ik was hem in een flits voorbij en moest mijn ogen op het verkeer houden. Pas toen ik hem, na al mijn boodschappen en op weg naar huis, opnieuw passeerde, werd ik overspoeld door een golf van medelijden. Medelijden, zowel met de man die, pijnlijk mankend, al zo'n tien kilometer te voet moest hebben afgelegd, als met de honden, die trouw achter de man aan sjokten.
Na een inwendige tweestrijd - was het wel verstandig om op mijn eentje een dergelijke zonderling aan te spreken? - besloot ik de auto aan de kant te zetten om hem mijn hulp aan te bieden. Helaas is dat niet zo evident op de Moorselbaan, waar geen parkeergelegenheid is, en ik moest noodgedwongen een eindje verder rijden. Ik vond uiteindelijk een plekje en liep te voet terug, de man tegemoet. Alleen... hij bleek plots spoorloos verdwenen. Waar ik ook keek, nergens was een man, een fiets of een hond te bespeuren. Zuchtend haalde ik de schouders op en keerde onverrichter zake terug naar de auto...

donderdag 4 december 2014

TANTRIS zingt het met Pee Klak: "Genen drank, genen klank"


Het begint allemaal in 1996. De ene Stijn zoekt de andere op om samen doedelzak te spelen. Kort daarop komt Stijn nummer drie het duo vervoegen. Aanvankelijk met een elektrische piano, tot hij op grootvaders zolder nog een chromatische accordeon van onder het stof haalt. Hun eerste publieke optreden op de Torenfeesten (400 jaar dekenij Lede) wordt een groot succes. Tot in de vroege uurtjes spelen ze de pannen van het dak in het toenmalige café ‘De Reisduif’.

En het smaakte naar meer… “De drie Stijnen”  worden TANTRIS. Vanaf dan gaat het in crescendo. Met zang, doedelzak en accordeon worden de komende jaren talloze feestjes opgeluisterd,  van de Kust tot in de Kempen.  Daarbij staat het gezelschap steeds garant voor “dikken ambiance” !


In 2002 veroveren ze een plaatsje op de CD “Flemish Folk Music”, een selectie van Vlaamse folkgroepen die op dat moment het folklandschap kleuren.
Intussen groeit ook een eigen zangboekje met liedjes voor ‘bijna elke gelegenheid’.

Onder het motto “genen drank, genen klank” zingen  en spelen Stijn Kiekens, Stijn Van Der Heyden en Stijn De Smedt  instrumentaal op diatonische en chromatische accordeon, doedelzak en klarinet. Naast muzikale animatie tussen de tafeltjes door of podiumoptredens, verzorgen ze zangavonden op maat.



Onlangs vierden ze hun vijftiende verjaardag. Naar verluidt zou de Geest van Pee Klak hen, gelokt door hun motto, bij die gelegenheid bezocht... en niet meer verlaten hebben.


dinsdag 2 december 2014

AntooN, de TraktorTroubadour


De streek der Faluintjes herbergt heel wat individuen, graag onder de mensen en vroeg op om laat thuis te zijn.
Figuren als Pee Klak vonden door de jaren navolging in andere dorpsvlegels.
In het meiviskoppig dorpje HerderseM vertoeft een troubadour die met klompen, melkkan en gitaar al eens op stap gaat. Als een volkse juke-box brengt hij menig publiek in de stemming, waarbij hij onze kleinkunstenaars niet vergeet, maar even goed een alomgekende smartlap door de toehoorders laat meezingen.
Rechttoe rechtaan, de toonladders op en af... binnenkort ook met onvervalst Pee Klak Repertoire!






Volg In de voetsporen van Pee Klak en je komt er alles over te weten...