zondag 14 december 2014

Een vreemde ontmoeting... vervolg

Ken je dat frustrerende gevoel dat iets "op het puntje van je tong" ligt, maar je het niet uitgesproken krijgt? Of dat je klaar en duidelijk het beeld van een bekende acteur voor ogen hebt en maar niet op zijn naam kunt komen, hoezeer je ook je hersens pijnigt? Een dergelijk gevoel knaagde de voorbije weken aan me: ik wist zeker dat ik de vreemde man die ik op het dorpsplein ontmoette, al eerder had gezien, maar kon me niet herinneren waar en wanneer. Tot vandaag...
We profiteerden van de zonnige vrije dag om een eindje te gaan fietsen. Toen we op de Moorselbaan kwamen, overviel het me als een donderslag bij heldere hemel! Net daar, op die plek, ongeveer anderhalf jaar geleden, zag ik de man voor het eerst.
Of neen, niet echt voor het eerst: ik had hem toen een uur of twee eerder al gezien, helemaal aan de andere kant van de stad. Zelf was ik met de auto onderweg, een drukke agenda afwerkend met allerlei boodschappen.  De man liep - of beter: strompelde - op de Brusselbaan, ergens ter hoogte van het Domein Verbrugghen. Hij had blijkbaar een of ander letsel aan zijn rechtervoet, want hij mankte erg en de voet in kwestie was volledig omzwachteld. Hij steunde op zijn oude, roestige fiets, waarmee hij zijn hele hebben en houden leek te vervoeren: op zijn bagagedrager waren allerlei zakken en koffers hoog opgestapeld en ook aan het stuur was een en ander bevestigd. Maar het meest opvallende was nog, dat hij drie honden bij zich had. Hun leibanden hingen aan het stuur van de fiets en ze liepen gehoorzaam, de kop naar beneden, met hun baasje mee.
De man was me toen al opgevallen, maar ik had er niet echt veel aandacht aan besteed. Ik was hem in een flits voorbij en moest mijn ogen op het verkeer houden. Pas toen ik hem, na al mijn boodschappen en op weg naar huis, opnieuw passeerde, werd ik overspoeld door een golf van medelijden. Medelijden, zowel met de man die, pijnlijk mankend, al zo'n tien kilometer te voet moest hebben afgelegd, als met de honden, die trouw achter de man aan sjokten.
Na een inwendige tweestrijd - was het wel verstandig om op mijn eentje een dergelijke zonderling aan te spreken? - besloot ik de auto aan de kant te zetten om hem mijn hulp aan te bieden. Helaas is dat niet zo evident op de Moorselbaan, waar geen parkeergelegenheid is, en ik moest noodgedwongen een eindje verder rijden. Ik vond uiteindelijk een plekje en liep te voet terug, de man tegemoet. Alleen... hij bleek plots spoorloos verdwenen. Waar ik ook keek, nergens was een man, een fiets of een hond te bespeuren. Zuchtend haalde ik de schouders op en keerde onverrichter zake terug naar de auto...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen